Lluis de Turiellos

Y un poeta orixinal, que ye una categoría a parte que dexa güelga propia nel camín de les lletres, que yá ye abondo. (Munches gracies, Lluis)

jueves, 5 de febrero de 2026


 AVISU: LOS POEMES Y CUENTOS DE MIO QU’AMUESO NEL FEISBUC PUEN COMPARTISE; SICASÍ, PAEZME ABONDO FEU QUE SE FAIGA CON PRIVACIDÁ Y NUN S’ASOLEYE LA IDENTIDÁ DE QUIEN COMPARTE (ESCUCLAR NUN FADIA: MÁS DE 22 000 “VISUALIZACIONES” EN 22 HORES).

El burru de Vi!!ar llamábase Manolo,
de xente la súa casa, you yera sobrín.
El burru de Surriba llamábase Pistolo,
en onde yo agospiaba taba de vecín.
Al pullu de Vi!!ar llevámos-y a dar agua,
al tournar de la fonte, aventóunos pal pisu,
por camudar trayeutu, valtamos sobre nagua,
el pollín, a la basa, tiróunos sin avisu.
Manolo yera bonu, magar que casariegu,
de la que basculóunos, mirara para nós,
montando na súa grupa, nesi agostu agostiegu,
col mióu hermanu pequenu paréyamos los dos.
Celebranon comedia, los tíos ya los primos,
el súo “equus asinus” afayóuse na corte,
de la misa, la media, sin saber tous rimos,
refugóu dir pal este pa nun perder el norte.
El burru de Surriba viniera de L.lugarnes,
vendiéralu un paisanu del pueblu del mióu pá,
-y dixi, un día: Pistolo, nun fai falta qu’esparnes,
de Vi!!ar aportamos, mancaos, yá para acá.
Pistolo foi la casa del sóu pueblu serranu,
trespandóu pa l’aldea d’un primu carnal míu,
acordies con un tratu que roblóuse llonxanu,
llegando xuntu a Floro sin pinta andar sumíu.
Queremos a los pullos ya demás animales,
anque’l primeru d’ellos tiróunos pal camín,
menuda fechoría la d’esos dous chavales,
anguaño, nesti cuentu, vos la cuntara Pin.

No hay comentarios:

Publicar un comentario