lunes, 1 de agosto de 2016

Manolo Santarrúa

Si vos falo del mio amigu Manolín, si vos asoleyo’l so nome completu: Manuel Jesus Rodriguez Rodriguez, quiciabes nun vos esclarie nada; pero si amiesto qu’él tien una de les voces más guapes qu’enxamás cantó n’Asturies, qu’él ye de Candás, qu’él ye Alborada…, seique yá vos decataréis de qu’él ye “Manolo Santarrúa”. Manolín anda davezu calcando nel deu del “me presta”, camentando y afalagando pela mio muria. Manolín un mal día dexara de grabar discos y coló pa otra tierra tamién mui guapa. Los detalles correspuenden al terrén de lu personal; sicasí, seique un día tornará pa Candás —yá que sigue siendo un namoráu d’Asturies—, y lu que nun merez ye que naide lu escaeza. Al envís de remanecer la so alcordanza, vamos sentir esi cantar tan guapu, que colingara Pedro Hernández, al que me refiriera enantes y qu’aínda se pue mercar en dellos comercios.

No hay comentarios:

Publicar un comentario